Het contrast kán bijna niet groter: je rijdt door een smalle straat in de Amsterdamse binnenstad vol wandelende toeristen, slingerende fietsers en toeterende mede-automobilisten. Dan zoeft er een grote garagedeur voor je open en kom je in één klap in een oase van rust terecht. Het is de realiteit in deze voormalige garage midden in de grachtengordel. De bewoners kochten het 350 vierkante meter tellende pand, inclusief smeerput, zes jaar geleden in cascostaat. Het was donker en industrieel, zonder enige woonvoorziening, en had dus een flinke make-over nodig.

Ellen: ‘Al voor de aankoop werd ik ingeschakeld. De bewoners wilden mijn advies voordat ze tot aankoop over zouden gaan, of ik er mogelijkheden in zag. Die zag ik zeker, want dit is natuurlijk uniek, zoveel ruimte op zo’n plek. Samen hebben we het Programma van Eisen opgesteld. Op hoofdlijnen wilden de opdrachtgevers een woonhuis met twee inpandige parkeerplaatsen en drie slaapkamers. Zo’n beetje alles is op de schop gegaan. Het was een compleet lege garage van 12 meter breed en 26 meter lang, deels ongeïsoleerd. Er is een compleet nieuwe fundering onder de tuin gekomen, de vervuilde grond is afgevoerd, de woningscheidende wand is vervangen door kolommen om ruimte te maken voor de keuken. En er kwam een heel nieuw dak op de uitbouw, met diverse glazen daken.’

Een van die daken is een glazen schuifdak van 7,5 bij 3 meter dat elektrisch wordt bediend. Het werd speciaal ontwikkeld voor dit project door Wout Hoogendoorn Si-X in Benthuizen. Op ingenieuze wijze wordt het bij het openen door middel van luchtdruk iets gelift, waarna het volautomatisch zijwaarts openschuift. Ellen: ‘De snelheid waarmee het opent, was cruciaal. Als het te hard zou gaan, zou het gewicht van die enorme plaat niet op tijd te remmen zijn.’

Het dak is zowel dicht als open bijzonder. Dicht geeft het een enorm gevoel van licht en ruimte. Opengeschoven worden de omliggende binnentuinen onderdeel van het interieur. Het tuingevoel wordt nog versterkt doordat de wanden rondom het glasdak begroeid zijn met diverse soorten varens. ‘Ik had dit eerder toegepast in het hoofdkantoor van de Rabobank. De techniek erachter is bijzonder. De groenwand heeft een voedingswand achter de planten waar continu water doorheen druppelt. Dat wordt opgevangen in ene bak onder de wand.

Al deze technieken hebben we helemaal weggedetailleerd, de opvangbak zit onder de afwerkvloer. Hierdoor lijkt het groen op natuurlijke wijze van de grond tot uit het glasdak te groeien’

Ter plaatse van de voormalige smeerput, nu in gebruik als masterbedroom en -bathroom, loopt de groenwand door naar beneden, waardoor de varenmuur zelfs twee etages beslaat. ‘Als je daar staat te douchen en omhoogkijkt, waan je je ergens in de jungle.’

Het pand kent drie zones: de eerste is de garage, die met golfplaten is bekleed. De tweede is de woonruimte, met aan weerszijden wat ik noem de ‘langslapers’, twee ranke slaapkamers die ervoor zorgen dat de ruimte wat insnoert en er dus meer intimiteit ontstaan is. In de overgang naar de open oase-ruimte, de woonruimte met daaronder de masterbedroom, is overdwars een glasdak geplaatst. Aan weerszijden daarvan staan stalen boekenkasten, aan de onderkant vrij massief en aan de bovenkant juist transparant. In gesloten vakken gaan de boeken schuil. De balustrade rondom de trap naar beneden is een afgeleide van die kast. Ik wilde een open beeld én het zicht behouden op de masterbedroom en de groenwand in de diepte.’

De rust die hierbinnen heerst is ongekend. Het voelt alsof alles klopt, alles is op elkaar afgestemd. Of om met een van de bewoners te spreken: ‘Je ontsnapt hier echt onmiddellijk aan de drukte van de grote stad. Elke keer als ik thuiskom, voel ik de rust over me heen komen. Ik ben yogalerares en had een praktijkruimte elders. Maar toen onze kinderen de deur uitgingen, bedacht ik me dat dit gewoon de perfecte ruimte was om mijn lessen te geven. En doordat we een aantal schuifdeuren hebben waardoor de ruimte kan worden opgedeeld, blijkt dat ook perfect te werken.